به گزارش خبرگزاری حوزه، در عصرِ هجمههای جنگ نرم، تربیتِ دینیِ کودکان فراتر از یک وظیفهی ساده، ضرورتی راهبردی برای حفظِ هویتِ تمدنی ماست. این فرآیندِ جامعهپذیریِ دینی از دورانِ پیشازتولد آغاز شده و نیازمندِ برنامهریزیِ دقیق و مرحلهمند است. در همین راستا، حجتالاسلاموالمسلمین سیدعلیرضا تراشیون، راهکارهای حضورِ هدفمندِ کودکان در محیطهای عبادی را در سه گامِ کلیدی تبیین کردهاند که در ادامه تقدیم میگردد.
اینکه کودکان را از چه سنی باید با محیطهای عبادی و معنوی آشنا کرد، نکتهای بسیار مهم است. این انس و آشنایی، بهتر است از دوران بارداری آغاز شود؛ یعنی مادر نیز از همان زمان در فضاهای معنوی و مجالس عبادی حضور داشته باشد.
پس از تولد نیز، در دوران شیرخوارگی، مادری که با حال و هوای معنوی، برای حضرت اباعبداللهالحسین(ع) اشک میریزد و به فرزند خود شیر میدهد، در حقیقت شیر را همراه با برکت و معنویت به جان کودک منتقل میکند؛ و این امر میتواند در وجود او اثرگذار باشد.
همچنین، هنگام برگزاری نماز جماعت یا نماز جمعه، مادر میتواند کودک را در کنار خود قرار دهد تا او از همان سالهای آغازین زندگی با مسجد و محیطهای عبادی مأنوس شود و نسبت به این فضاها احساس الفت و آشنایی پیدا کند.
شیوه حضور کودکان در محیطهای معنوی، متناسب با هر دوره سنی، اقتضائات خاص خود را دارد.
در دوران کودکی، کودکان غالباً با اشتیاق و میل شخصی همراه والدین در مسجد حاضر میشوند؛ گاه تمایل دارند در صفهای جلو و یا در کنار مکبّر جای گیرند. طبیعی است که در این سنین، بازی و جنبوجوش بخشی از رفتار آنان است؛ امری که ضرورتِ سعهصدر و صبوریِ نمازگزاران را بیش از پیش میطلبد.
در مرحله دوم، یعنی از حدود هفت تا هشت سالگی به بعد، نقش گروه همسالان بسیار پررنگ میشود. در این دوران، شایسته است خانوادهها با برنامهریزی دقیق، شرایطی را فراهم آورند که کودکان در محیطهای مذهبی، همراه با همسالان خود حضور یابند.
مرحله سوم، زمانِ تقویت زیربنای شناختی است. در این دوره، تمرکز باید بر مبانی اعتقادی نظیر توحید، نبوت، امامت، معاد و عدل الهی باشد تا باورهای دینی در جانِ فرزندان نهادینه شود. در واقع، این باورهای مستحکم است که انگیزهای پایدار برای تداومِ حضور فعال و آگاهانه آنان در محیطهای معنوی ایجاد خواهد کرد.
نظر شما